بازگشت عاشقانه به قلم مرضیه نعمتی
پارت چهل و هفتم :
پرهام بغض کنان به طرف نیمکتی رفت و قطرهای اشک روی گونهاش دوید. موهایش را در میان انگشتانش گرفت و به دیوار تکیه داد. تصویر گریان الهه یک لحظه از مقابل چشمانش دور نمیشد. کلافه مشغول قدم زدن شد. جیغ و فریادهای زنانی که وقت زایمانشان رسیده بود، اعصاب او را متشنجتر میکرد. از بیمارستان بیرون رفت و وارد حیاط شد. با مادر الهه تماس گرفت و او را در جریان گذاشت. نسرین با نگرانی گفت:

لطفا صبر کنید...

نسترن
0بسیار زیبا بود⚘